Met twee vrienden van school en mijn vriend zijn we naar een klein tweedehands boekwinkeltje geweest in de binnenstad van Zwolle. Hier stonden heel veel oudere boeken. Ik wilde ze het liefste allemaal meenemen maar heb met mezelf afgesproken dat ik er maar eentje mocht kopen. Uiteindelijk na een tijdje twijfelen is dat een klein boekje geworden: Al mijn vrienden zijn gek. Dit omdat het over schizofrenie gaat, wat ik na het overlijden van mijn oom, die hier aan leed, erg interessant vind om een inkijkje te krijgen in de ziekte.
Het boek zelf
Het boek gaat over Raf. Een man van 30 met schizofrenie. Het is geschreven vanuit het perspectief van zijn moeder. Ze schrijft over zijn levensloop. De zoektocht naar hulp en het ziektebeeld. Raf wordt meerdere keren opgenomen in een kliniek. Bij sommige zit hij op zijn plek, op andere locaties lijkt zijn toestand te verslechteren. Een openhartig boek die echt inkijk geeft in de wereld van waanideeën en hoe dit voor naasten is. Je wordt helemaal meegesleept in wat de moeder meemaakt. Ze wil niets liever dan het beste voor haar zoon, maar de reis naar passende ondersteuning blijkt extreem vermoeiend en frustrerend.
Andere boeken
- Al mijn vrienden zijn gek (1983)
- Een eigen plek (1984)
- Je bent maar een mens (1986)
- Een zachtmoedig mens (1988)
- De weg (1990)
- Een stevig glas (1992)
- De donkere rails (1993)
- De tralies van de tijd (1996)
- Basja en haar broer – Kinderen uit Polen (1998)
De schrijver
Serafina Klara (Sera) Anstadt is geboren op 1 september 1923 en overleden op 17 oktober 2008. Ze was een Nederlands toneelspeelster, zangeres, schrijfster en therapeute van Poolse afkomst. In 1930 kwam ze samen met haar ouders en broer naar Amsterdam. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte ze bij de Joodse Raad en in de Hollandsche Schouwburg. Haar ouders overleefden de oorlog niet. Zij kwamen om in concentratiekamp Treblinka. Na de Tweede Wereldoorlog trad Anstadt op als toneelspeelster.
Mijn mening
Ik vond het een erg interessant boek. Al vond ik het storend dat er over ‘gestoorde jongen’ werd gesproken, maar in de tijd dat dit boek geschreven werd zagen en noemde ze mensen met een diagnose ook zo. Ik vind het knap hoe de moeder alles zo open en eerlijk verteld/geschreven heeft. Wat ze ervaren heeft, hoe hulpeloos en moe ze zich gevoeld heeft in de strijd. De fouten die ze gemaakt heeft etc. Ik werd helemaal opgezogen in haar verhaal. Omdat het geen mega dik boek is lees je het zo weg. Ik heb er maar 5 uurtjes over gedaan om dit boek uit te lezen. Het is makkelijke en beeldend geschreven, in niet al te moeilijke taal.
Het is echt een aanrader om dit boek te lezen vind ik!