mijn vader vroeg me een tijdje geleden of ik zin had om samen met hem op woensdag naar Dordrecht te rijden op scooter. Dat wilde ik graag maar die woensdag kon ik niet door examens. Dus mijn vader en ik hebben het laatste weekend van Juli afgesproken.
Ik had er zo’n zin in! vorig jaar, toen ik een week mijn AM rijbewijs gehaald had ben ik ook naar Dordt gereden om mijn nieuwe scooter aan mijn opa en oma te laten zien. zij kunnen niet meer naar mij toe komen om mijn scooter te bekijken, dus nam ik mijn scooter maar mee naar hen! Vanaf Drenthe zeker een reis van 8 uur waarbij ik meerdere keren verdwaalde, maar wat een geweldige reis vol uitdagingen!
Het was al een voornemen om de reis nog een keer te doen, maar gelukkig hoefde ik deze keer de reis niet alleen af te leggen. Alleen het eerste stukje naar mijn vader toe in Deventer. Mijn rugzak zat volgepropt met kleding en in mijn buddy zat mijn toilettas en een extra trui voor als ik het onderweg koud zou krijgen. Het is ‘maar’ 3 uur rijden. Ik tufte lekker door en ik was nog niet lang onderweg toen de weg en de verkeersborden veranderde. Duitsland! nergens had ik een bordje zien staan dat aangaf dat ik niet meer in Nederland reed of Duitsland binnen was gereden. Leuke verrassing, maar ik had geen flauw idee waar ik op de weg zou moeten rijden. Ik besloot dat ik maar op het fietspad zou rijden, die Duitsers rijden namelijk als idioten en ik wilde wel heelhuids bij mijn vader aan komen! Ik ben door dorpjes en prachtige natuurstukken gereden, ondertussen mijn ogen aan het uitkijken. Bij Hardenberg heb ik een pauze genomen, ik was op dat punt al bijna 2 uur aan het rijden en moest echt even wat drinken. Daarna ben ik verder gereden. Toen ik bijna bij mijn vader was, kwam er een hevige regenbui opzetten. Doorweekt kwam ik aan!
Mijn vader had een cadeautje voor mijn scooter, een alarm. We hebben een lol gehad het het installeren, lekker met de geluidjes zitten kloten en mijn halve scooter opengemaakt om de binnenkant te bekijken.
’s Avonds zijn we (mijn pa, zijn verloofde, mijn zusje en ik) naar de bioscoop geweest. Mission possible. leuke film, maar je moest goed opletten. Ik was moe en heb de helft niet mee gekregen. Weer in mijn vader’s huis aangekomen en direct door naar bed want we zouden rond 7:30 aan onze reis naar Dordrecht beginnen!
Uit bed komen ben ik nooit zo’n ster in. Zeker niet als ik maar een kort nachtje gehad heb. Mijn vader en zijn verloofde hebben een leuke logeerkamer, met een heerlijk bed. Toch was in slaap komen wel een uitdaging. Uiteindelijk rond een uur of 3 ben ik in slaap gevallen. Ik was dus te laat wakker en we zijn een half uur later dan gepland, vertrokken.
Ik rij vrij netjes, al zeg ik het zelf. Ik houd me aan de verkeersregels en rij daar waar ik mag rijden. Mijn vader daarentegen, is een motormuis. Hij rijdt altijd voluit (50 km per uur) en overal en nergens. Soms heb ik echt moeite hem bij te houden. Hij had de navigatie aanstaan dus ik moest hem wel volgen. Natuurlijk heeft hij er rekening gehouden met me en stopte hij regelmatig na een kruispunt tot ik weer achter hem reed. Mijn vader heeft een veel luxere scooter dan ik heb en ik heb nog een tijdje op zijn scooter gereden. Wat rijdt die scooter lekker zeg. Je zit wat hoger waardoor je automatisch ook wat rechter zit.
Halverwege stopte mijn vader ineens. Ik moest vol op de rem. ‘Ik wil je wat laten zien, volg me.’ hij draaide om en reed het bos in. ‘Je weet dat ik een tijdje in een kindertehuis heb gezeten. Dat was hier.’ zei hij toen we tot stilstand kwamen. Een kleine woonwijk in het bos. Het terrein was nog precies als toen de tijd. Losse grote huizen. Het is nu geen kindertehuis meer maar een gewone woonwijk. We hebben nog een uur met een buurtbewoner gepraat, die op de hoogte was van wat het terrein vroeger was geweest. Alle informatie die mijn vader gaf, schreef de man op en we hebben nog binnen mogen kijken. Super interessant, maar wel anders dan ik had verwacht.
We reden weer door, maar het weer was ondertussen van een beetje zon omgeslagen in regen. We hebben een aantal keer moeten schuilen. De eerste keer zijn we ergens koffie gaan drinken. Het plensde zo hard dat de alarmen van de scooters af gingen. Daarna hebben we nog twee keer moeten schuilen.
Het is grappig dat als je eenmaal bij Utrecht bent dat het allemaal zo voorbij lijkt te zijn. Misschien omdat we vanaf daar de weg beter kennen? Vanaf Sliedrecht ken ik de weg echt uit mijn hoofd. We zijn naar mijn opa en oma gereden en daarna zijn we doorgegaan naar mijn andere oma waar we hebben gegeten en gelogeerd.
Mijn vader en oma wilde graag naar de kerk. Ik wilde wel mee maar nog liever zou ik naar een bepaalde kerk toe gaan, waar we voorheen toen we nog in Dordrecht woonde, regelmatig heen gingen. Europoort International Church in Rotterdam.
’s Nachts had ik niet zo lekker geslapen. Door een hoestbui werd ik steeds wakker. Ik was dus ook moe, zeker na de kerkdienst. Daarom heb ik nog even een uurtje geslapen voor we terug zouden rijden. De terugweg is het gelukkig droog gebleven en deze reis ging voor mijn gevoel veel sneller. Bij Wijk van Duurstede zijn we met de pond over gevaren. En bij Veenendaal hebben we een pauze gehad, bij een vriend van mijn vader.
Toen we bij mijn vader thuis aankwamen, had zijn verloofde al eten besteld. Dit voelde als een overwinningsmaaltje, Sushi. En daarna de dag/weekend afgesloten met een warm bad 🙂
Het was een fantastisch leuk weekend! En ik wil dit zeker volgend jaar weer over doen!